Home

Weer thuis! Zondag landde ik om 9 uur 's morgens op Schiphol, Jan Willem en de kinderen stonden me op te wachten en hadden een warm welkom voorbereid. Begonnen de verhalen te vertellen, de foto's te ordenen dat helpt om alles ook geestelijk te laten "landen".
Het is heerlijk weer thuis te zijn met mijn geliefden om mij heen maar ik ben in gedachten nog veel in Afrika. Het duurt denk ik nog weleen poos om alles te verwerken.
Al met al ben ik heel blij met de ervaring die ik gehad heb. Ook met de steun die ik hierbij ontvangen heb van jullie allemaal in Nederland. De reacties op mijn weblog, de mailtjes, de telefoontjes, dit hielp mij om door te gaan!
Natuurlijk ook de steun in de vorm van sponsorgeld. Onderstaande tekst kreeg ik via een email van Neil Mc Donald, één van de directieleden van het Dream Centre. Dit wil ik jullie niet onthouden!

Good morning to you,

Deze laatste week in Zuid Afrika staat bol van de indrukken. Afgelopen woensdag ben ik voor het laatst naar de Tree meeting geweest bij Bobbi Bear ( zie mijn stukje over de Tree). De vrijwilligers van Bobbi Bear krijgen bij de Tree altijd een speciaal afscheid als ze voor het laatst zijn. Aangezien ik ook acht keer de Tree clinic heb gedaan werd van mij ook afscheid genomen. Dit gaat met een zulu ritueel gepaard. Ik nam afscheid met nog een andere vrijwilliger en we werden in speciale zulukleding aangekleed. De vrouwen van de Tree zongen liederen en we dansten samen met de social workers Bobbi Bear een zuludans. De vrouwen klapten in de handen en er werd hard op een doos getrommeld. Daarna kregen we een zulunaam, ik kreeg de naam Bushishuve. Alle zulunamen hebben een speciale betekenis en deze betekent "blessings" of te wel "waar zij komt, brengt zij zegeningen". daarna werden wij gezegend door de "oudste" vrouw.

Ja het leven hier in het Dream Centre gaat met ups en downs gepaard. Ik ben nu 7 weken hier en heb heel veel geleerd vooral om in het klein te denken. Het is hier een totaal andere maatschappij en dat zie je ook terug natuurlijk hier op de afdelingen. Het is wel eens lastig om steeds geconfronteerd te worden met die verschillen. Het werk met de patiënten is vaak wel confronterend, de hele impact van de ziekte AIDS bij toch hele jonge mensen maar dat had ik wel verwacht en ik kan dat als hulpverlener ook wel plaatsen. Het grootste probleem vind ik het omgaan met de andere verzorgers op de afdeling. Het is vaak erg lastig om iets voor elkaar te krijgen. Ook op het gebied van palliatieve zorg, pijnbestrijding enz. Wat dat betreft is er nog veel werk te verzetten hier. Het management is zich hier ook terdege van bewust en is bezig de knelpunten in kaart te brengen.

Ja wat zijn die patiënten hier allemaal op hun eigen manier mooi en bijzonder!
Ze hebben ieder hun eigen verhaal en achtergrond. Velen hebben geen contact meer met hun familie omdat de familie niets meer met hen te maken wil hebben. Of ze wonen te ver weg en hebben geen geld om de reis met de bus te betalen. Deze ziekte brengt zo veel te weeg in deze samenleving, als je bedenkt dat 44% van de bevolking HIV positief is! Er liggen hier heel veel jonge mensen. Ik denk dat de gemiddelde leeftijd 35 jaar is. Velen hebben kinderen, deze worden vaak wel door familie opgevangen. De patiënten zien hun kinderen niet vaak of meestal nooit. Er hangt vaak zo'n eenzame en stille sfeer om de patiënten heen. Ze zijn ook heel erg moe.
Om ze eens extra te verwennen hebben we voor de vrouwen een beauty middag georganiseerd. Nagels lakken, hand, voet of nekmassage. Ze genoten en wij natuurlijk ook!

Het regent en onweert vandaag in Pinetown maar mijn dag kan niet meer stuk!
Er zijn vandaag 2 proefpyama's afgeleverd en ze zien er super mooi uit! Een zacht flanelletje en blauw voor de heren en wit voor de dames. Voorzien van het logo van het Dream Centre! Wat zullen de patiénten het straks lekker warm hebben! Ze hebben het namelijk altijd koud ook al is het buiten 30 graden.
Samen met de andere vrijwilligers Hermien, Roos, Anneke, Manuela en Chantal  hebben we voldoende geld bij elkaar om een flinke hoeveelheid pyama's te laten naaien. Dat gebeurt in een lokaal atelier, zo profiteert de lokale bevolking er ook nog van! De directie van het Dream Centre staat er ook helemaal achter.

Ik wil mijn sponsers enorm bedanken, zonder jullie steun was dit niet gelukt!

Het regent hier in Pine town, flinke onweersbuien vandaag maar mijn dag kan niet meer stuk! De proefpyama's zijn binnengekomen en zien er super mooi uit!! Samen met de andere vrijwilligers Manuela, Chantal, Hermien, Anneke en Roos hebben we genoeg sponsorgeld om een heleboel pyama's te bestellen. Voldoende om het hele Dream Centre er fatsoenlijk bij te laten lopen. De directie van het ziekenhuis staat helemaal achter ons initiatief. We laten ze maken in een naaiatelier hier in de stad. Zo wordt de lokale economie ook nog gesteund! Ik ben mijn sponsors enorm dankbaar dat ze dit mogelijk gemaakt hebben!

Een gedeelte van het sponsor geld besteed ik aan een voorraad verband materiaal om de doorligwonden goed te verbinden. Ik ben nog aan het uitzoeken wat het beste materiaal is voor de juiste prijs.

Pinky is een jonge vrouw die bij mij op de afdeling ligt. Ze heeft Aids in een vergevorderd stadium en TBC. TBC is een ziekte die veel voorkomt bij Aids patiënten. Een bijkomend probleem bij Pinky is dat ze hersenvlies ontsteking heeft ten gevolge van de TBC. Hierdoor is ze halfzijdig verlamd en kan niet praten. Een paar weken geleden werd ze binnen gebracht vanuit een lokaal ziekenhuis. Je kon zo zien dat ze een goed verzorgde mooie vrouw was met prachtig "rasta haar". Ze had al een doorlig plek op haar stuit.
Het grote probleem hier is ten eerste het gebrek aan goede verpleegmaterialen. Er zijn geen goede matrassen waar Pinky goed op kan liggen, er is geen goed verband materiaal om haar wonden goed te verzorgen.
Maar het grootste probleem vind ik toch de mentaliteit hier van het personeel. Ze zijn afstandelijk en lopen graag de kantjes er af. Zo krijgt Pinky dus niet de zorg en liefde die zij nodig heeft.

Het is heel fijn om te merken dat er mensen in Nederland meeleven en ook financiëel bijdragen aan ons pyamaproject! De diaconie van de kerk in Halle heeft 500 euro gedoneerd! Hartstikke fijn! We hebben inmiddels contact met een atelier hier in Pinetown, de bedoeling is dat hier de pyama's gemaakt worden voorzien van een logo van het Dream Centre. Dit voorkomt hopenlijk dat de pyama's meegenomen worden door het personeel. Deze mensen moeten vaak ook rondkomen van een klein inkomen. het is helaas zo dat er veel gestolen wordt.

Dat zou ik hier wel de hele dag kunnen zeggen tegen de mensen op de werkvloer. De verzorgers hebben een korte cursus gehad van 6 weken om de pati?nten te verzorgen. Van een juiste tiltechniek is geen sprake. er wordt vaak veel te hardhandig omgegaan met deze toch al zo broze pati?nten. Daarom zijn Hermien en ik begonnen om enige structuur te brengen in de manier waarop er getild en transferd wordt. Vorige vrijwilligers hadden al een protocol ontwikkeld, aan ons de eer om dit te gaan implementeren! Vandaag begonnen, de verzorgers op de afdeling zagen er in eerste instantie niet zo veel in maar werden uiteindelijk toch enthousiast. Er is nog veel werk te doen maar we werken er hard aan het trek en duw werk een halt toe te roepen!!

Vandaag iets heel anders gedaan dan werken in het ziekenhuis. Ik ben mee geweest naar een ander project dat door de stichting Be More waardoor ik uitgezonden wordt ondersteund wordt. Een hele enthousiaste Zuid Afrikaanse blanke vrouw heeft hier de Stichting Bobbi Bear opgericht. Bobbi Bear is gevestigd op het platte land midden tussen de suikerriet plantages op ongeveer een half uur rijden van Durban. Zij vangt kinderen op die lichamelijk mishandeld zijn en/of seksueel misbruikt. De kinderen worden opgevangen en krijgen begeleiding en therapie. Hiervoor wordt een beer gebruikt, de Bobbi Bear. De kinderen laten deze beer praten en kunnen zich op deze manier uiten over alle ellende. Ook tekenen ze op de beer wat er met hen gebeurd is.

Ik ben nu al bijna een week hier in het Dreamcenter en sta bijna bol van alle indrukken die ik heb opgedaan! De vriendelijkheid en gastvrijheid van het personeel hier is bemoedigend terwijl ook zij vaak een meoilijk leven hebben. Het is hier in Zuid Afrika niet vanzelfsprekend om werk te hebben en mensen hebben er heel veel voor over om te k?nnen werken en hun baan te behouden! Ze reizen vaak meer dan een uur om hier te komen, hebben diensten van 12 uur achter elkaar, dus er zijn maar twee diensten per 24 uur. Ze wonen vaak in Townships aan de rand van de stad en hebben de zorg voor een heel gezin. Toch zijn het blijmoedige mensen, heel gelovig en inspirerend. Enkele keren per week is hier een kerkdienst in het ziekenhuis, deze wordt door het personeel georganiseerd en ge?mproviseerd. Er wordt veel gezongen, geklapt en gedanst, dit zit helemaal in de natuur van de mensen hier.

Maandagmiddag ben ik na een lange reis hier goed aangekomen in Durban. Ik werd opgewacht door iemand van het Dream Center en werd per auto hier heen gebracht. Het regende pijpestelen en ik zag niet veel van de omgeving. Het ziekenhuis is op zich een modern gebouw van buiten met 5 verdiepingen. Op ??n van de verdiepingen is het verblijf van de vrijwilligers. Ik verblijf hier met nog 3 andere Nederlandse vrijwilligers, we hebben allemaal een eigen slaapkamer en kunnen zelf koken. Is erg plezierig om een eigen plekje te hebben.

Het begint er nu om te spannen!! Koffers gepakt en gewogen. Het afscheid nemen van iedereen, het huis is schoon, kortom "?k kan vertrekken"!
Ik ben erg benieuwd naar wat ik zal aantreffen in het Dream center en of het een beetje wordt zoals ik mij heb voorgesteld. Ik heb contact gehad met een andere vrijwillister die ook gelijk met mij gaat. Dat is leuk!
Zodra ik de gelegenheid heb zal ik dit weblog bijwerken in Durban.

Nog twee weken dan is het zo ver dan ga ik naar Zuid Afrika!! Hoe kom je daar nu bij?? dat vragen veel mensen mij. Als kind wilde ik al "zuster in de zending"worden, uiteindelijk is dat niet zo gelopen. Verpleegkundige ben ik wel geworden en nu de kinderen de deur uit zijn en ik meer tijd voor mijzelf heb begin het weer te kriebelen. Al een poos niet helemaal naar mijn zin in mijn werk als oncologieverpleegkundige en consulent palliatieve zorg. Al een aantal jaren niet meer de zorg aan het bed en dat mis ik toch.